در هر صورت از خداوند مهربان بخواهيم كه به سبب غم و اندوه ، از رعايت واجبات و اجراى سنّت‌ها باز نمانيم كه بازماندن از فرايض و جدايى از سنّت‌ها ، محروميّت از فيض الهى و رحمت خاصّهء حضرت ربّ العزّة است و مؤمن را نشايد كه بين خود و بين آن همه فيوضات ملكوتيّه حايل ايجاد كند . انسان نبايد خود را در حوادث و مكاره و غم و غصّه‌ها حبس نمايد ، او بايد در فضاى الهى زندگى كند تا حوادث وى را از مسائل الهى به خصوص واجبات و سنّت‌ها محروم ننمايد . واجبات بدنى و مالى و حقوقى ، منافع بسيار سنگينى در دنيا و حسنات غير قابل شمارشى در آخرت نصيب انسان مىنمايد . چه قبيح است كه آدمى به خاطر هجوم شدايد و مكاره از آن همه منافع دنيايى و آخرتى بازبماند . اجراى حقوق زن و فرزند ، پدر و مادر ، اقوام و نزديكان ، رسيدگى به يتيم و مريض ، زيارت مردم مؤمن ، تشييع جنازه ، دستگيرى از مردم ، از سننى است كه راه انسان را به بهشت و خشنودى حضرت محبوب نزديك مىكند ، غم و غصّه و شدّت و حدّت و مكاره و رنج‌ها چيزى نيست كه ما را از اين همه فيوضات محروم سازد .